Strona główna

CHARAKTERYSTYKA

Świadkowie Jehowy, którzy w Polsce zarejestrowani są jako Strażnica – Towarzystwo Biblijne i Traktatowe – Zarejestrowany Związek Wyznania Świadków Jehowy, wyrośli na gruncie ruchu millerowskiego w latach czterdziestych XIX w. Ich początki niekiedy błędnie kojarzone są z adwentystami*. Organizatorem ruchu był Charles Taze Russell (1852-1916 r.), który był pod wielkim wpływem Williama Millera. Świadkowie podkreślają absolutne posłuszeństwo jednemu Bogu – Jehowie**; zasadniczą ewangelizację od drzwi do drzwi oraz ewangelizację uliczną. Podkreślają również dramatyczne ustanowienie Królestwa Bożego na skutek ostatecznej bitwy Armagedon. Wierzą, że Chrystus będzie panował na ziemi w czasie milenium (w tym czasie będzie miało miejsce zmartwychwstanie oraz sąd). Świadkowie różnią się od głównego nurtu ewangelicznych chrześcijan, ponieważ odrzucają trynitaryzm (doktryna o Trójcy) jako pogański. Wierzą, że Jezus nie był Bogiem, ale synem Bożym, pierworodnym całego stworzenia. Uważają, że Duch Święty jest mocą Boga i jest nieosobową siłą.

Świadkowie Jehowy prowadzą bardzo dynamiczną działalność wydawniczą. Wydają czasopisma: Strażnica i Przebudźcie się! – łącznie około 10 milionów nakładu, co w skali świata jest największym nakładem czasopisma religijnego. Stworzyli nawet własny przekład Pisma Świętego (Przekład Nowego Świata Pism Świętych). Mają około 7 milionów wyznawców na całym świecie. W Polsce jest to grupa około 120 tysięcy członków.***

Po śmierci Charlesa Russella, nowy lider Joseph F. Rutheford wprowadził nową misyjną technikę, polegającą na chodzeniu od domu do domu, połączonym z darmowym kolportażem czasopism. Każdy świadek jest zachęcany, aby uczestniczyć w 3-4 spotkaniach w tzw. Salach Królestwa w ciągu tygodnia i poświęcić przynajmniej 10godzin w miesiącu na pracę od drzwi do drzwi. Świadkowie przyjmują doktrynę o powszechnym kapłaństwie wszystkich wierzących, wierzą, że chrzest jest wyświęceniem do służby. Każdy członek uznaje, że jest sługą Jehowy. Spotkania w połowie tygodnia w Salach Królestwa są często sesjami szkoleniowymi do służby. Świadkowie Jehowy odrzucają urodziny, święta Bożego Narodzenia, Wielkanoc jako święta pogańskie. Odmawiają transfuzji krwi, oddawania szacunku fladze oraz składania przysięgi – czynią to na podstawie przekonania, że powinni być posłuszni wyłącznie Bogu. Chociaż świadkowie Jehowy twierdzą, że nie posiadają płatnej służby duchownej, mają jednak „sługi” albo podróżujących misjonarzy, którzy odwiedzają około 22 zgromadzeń tworząc z nich obwód albo dystrykt. Owi „kaznodzieje” otrzymują zapłatę za swoją służbę.

WSPÓLNE POGLĄDY DOKTRYNALNE

• Kapłaństwo wszystkich wierzących – wszyscy są powołani do świadczenia.
• Stan umarłych – istoty ludzkie nie posiadają nieśmiertelnej duszy. Śmierć jest snem.
• Unicestwienie niepobożnych – Bóg nie będzie palił grzeszników w piekle przez miliony lat. Zostaną oni ostatecznie spaleni.
• Chrzest przez zanurzenie.
• Znaki czasu – sytuacja w świecie wskazuje na to, że koniec zbliża się szybko.

NIEKTÓRE ODMIENNE POGLĄDY RELIGIJNE

• Istnieje tylko jeden Bóg Jahwe. Jezus jest mniejszym bogiem, pochodzącym od Ojca. Aby odpowiedzieć na ten błąd, prosimy zwrócić uwagę na następujące teksty:
• a. Jezus jest albo w pełni Bogiem, albo nie jest Bogiem w ogóle (Iz. 43,10)
• b. Kim jest Jahwe?
  

  Jahwe jest	Jezus jest
  Chwałą (Iz. 42,8)	Chwałą (Mat. 16,27)
  Stworzycielem (Iz. 40,28)	Stworzycielem (Efez. 3,9)
  Odkupicielem (Iz. 32,22)	Odkupicielem (Dz. 4,12)
  Sędzią (Iz. 33,22)	Sędzią (Jan 5,22)
  Królem (Iz. 33,22)	Królem (Obj. 19,11-16)
  Skałą (V Mojż. 32,3.4)	Skałą (I Kor. 10,4)
  Początkiem i końcem (Iz. 41,4)	Początkiem i końcem (Obj. 1,17)

         
• c. Teksty te wskazują, że w Nowym Testamencie użyto tych samych określeń w stosunku do Jezusa, które w Starym odnosiły się do Jahwe. Imię Jahwe jest imieniem Boga, stosowanym czasami do Ojca, ale obejmującym także dzieło Jego Syna. W 5 Mojż. 6,4 znajdujemy stwierdzenie, że Pan (Jahwe), nasz Bóg (Elohim – liczba mnoga), jest jeden (echad – liczebnik, wskazuje na złożoną jedność wynikającą z fuzji dwóch równych czynników, takich jak na przykład dzień i noc jako jeden dzień, czy też kobieta i mężczyzna jako jedno ciało), jest jedynym (zespolona całość) Jahwe.
• d. Kim jest Jezus?
• 1) Świadectwo proroka Izajasza (Iz. 9,6)
• 2) Świadectwo aniołów (Mat. 1,21)
• 3) Świadectwo Tomasza (Jan 20,26-28)
• 4) Świadectwo Żydów (Łuk. 5,21; Jan 10,33)
• 5) Świadectwo Jezusa: „Jam jest” (Jan 8,58.59) – wyrażenie „Jam jest” określa tego, który istnieje samoistnie i jest używane tylko w odniesieniu do Jahwe (2 Mojż. 3,14).
• 6) Świadectwo Ojca (Hebr. 1,7-9). Ojciec nazywa Syna Bogiem.
• e. Jezus jest pierworodnym (por. Kol. 1,15 z Hebr. 1,6)
• 1) Jezus jest nazwany pierworodnym z umarłych. Czy Jezus był pierwszą osobą wzbudzoną z martwych? Nie. (Łuk. 7,11-15; 8,41.42.49-55; Jan 11,38-44).
• 2) Oczywiście pierworodny z umarłych nie oznacza tego, który został wzbudzony pierwszy, ale tego, który został wzbudzony ze szczególnym przywilejem panowania nad śmiercią.
• 3) Dawid był najmłodszym synem Jessego, ale zostało powiedziane, że był pierworodnym (Ps. 89,21.28).
• 4) Greckie słowo prototokos oznacza pierworodnego ze względu na przywileje, a nie ze względu na porządek chronologiczny. Odnosi się to w takim sensie do Jezusa, że posiada On prawa i przywileje oraz autorytet pierworodnego. W starożytnym Izraelu pierworodny miał przywilej reprezentować ojca. Jezus przyszedł, aby objawić chwałę Boga (Jan 14,9).
• f. Jezus jako „jednorodzony”. Jan 3,16 – greckie słowo monogenes oznacza „jedyny w swoim rodzaju” „unikalny”. Jezus jest wyjątkowy wśród całego stworzenia. Jest jedyny w swoim rodzaju – boski Syn Boga, wieczny, zamieszkujący w ciele ludzkim, objawiający Ojca wśród nas.
• g. Jezus jako początek stworzenia Bożego.
• 1) Początek stworzenia Bożego – greckim słowem określającym jest arche. Jezus jest początkiem albo daje początek Bożemu stworzeniu (Obj. 3,14).
• 2) Wszystkie rzeczy zostały uczynione przez Niego (Jan 1,3).
• 3) Przez Niego zostały stworzone wszystkie rzeczy (Kol. 1,16.17; Hebr. 11,3)
• Zakon został zniesiony w Chrystusie (zob. Mat. 5,17.18; Jan 14,15; Rzym. 6,13.14; 3,28-31; Ps. 40,9; Hebr. 8,10; I Jana 2,3-6; Jak. 2,10-17).
• Osobista obecność Chrystusa została objawiona w duchowym powtórnym przyjściu w 1914r. Świadkowie wierzą, że słowo parousia opisuje niewidzialną obecność Jezusa.
  Uwaga: W czasie przywództwa sędziego Rutheforda świadkowie nauczali, że prorocy występujący w Biblii i wspomniani w Hebr. rozdz. 11, tacy jak Abraham, Izaak i Jakub, zostaną wzbudzeni z martwych, aby żyć w biblijnym Domu Księcia krótko po 1914 roku. Faktycznie Rutheford twierdził, że stanie się to w 1925 roku i opublikował swoje tezy w książce Millions Now Living Will Never Die (Miliony obecnie żyjących nigdy nie umrą).
  W czasie historii swojego ruchu świadkowie Jehowy ustalali różne daty odnośnie końcowej bitwy Armagedon oraz chwalebnego powrotu Chrystusa (odróżniając go od Jego parousia, czy niewidzialnej obecności, w czasie której ma ustanowić swoje królestwo). Aż do 1975 roku nauczali, że rzeczywista bitwa Armagedon odbędzie się w tym roku (zob. Awake Magazine z 8 X 1968 r., wykres pokazujący rok 1975 jako ostatni).
  Znaczenie słowa parousia: grecki termin techniczny opisujący osobiste przybycie albo obecność osoby.
  Nigdzie w Biblii nie oznacza on obecności, która jest niewidzialna (Mat. 24,3).
       a. 1 Kor 16,17 – słowo parousia albo przybycie Stefana było rzeczywistym, dosłownym wydarzeniem.
       b. 2 Piotra 1,16 – pierwsza parousia Jezusa była dosłownym i osobowym wydarzeniem.
       c. Łuk. 24,36-43. 51 – Jezus wstąpił do nieba w zmartwychwstałym, chwalebnym ciele. Powróci
       w taki sam sposób.
• Sposób powrotu Jezusa (zob. Mat. 24,27; 1 Tes. 4,16.17; Ps. 50,3; Obj. 1,7; Mat. 24,30; 16,27.28;
  13,24-30). Jak wiemy, kiedy przyjdzie Chrystus, świat zostanie zniszczony (2 Piotra 3,10; 2 Tes. 1,7-9).
  Zmartwychwstanie nastąpi w czasie powrotu Jezusa (1 Kor. 15,51-54).
• Dzień stworzenia trwał siedem tysiącleci
• a. Hebrajski wyraz określający dzień to yom. Za każdym razem, kiedy liczebniki poprzedzają słowo „dzień”, tak jak np. pierwszy dzień; drugi dzień; trzeci dzień, według zasad gramatyki hebrajskiej musi się to odnosić do 24-godzinnego okresu.
• b. Ps. 33,6-9 i Hebr. 11,3 wskazują, że stworzenie było natychmiastowym wydarzeniem, a nie procesem trwającym tysiące lat
• c. Każdy dzień trwał siedem tysięcy lat. Ponieważ dni stworzenia były podzielone na równe części: w jednej było światło, w drugiej panowała ciemność, dlatego w sumie składają się z 3.500 lat ciemności i 3.500 lat światłości. W wyniku tego wszystkie rośliny oraz zwierzęta, zanim skończyłby się tydzień stworzenia, byłyby unicestwione bez światła w czasie tak długiego okresu ciemności.
• d. Przykazania wyraźnie wskazują na to, że Jahwe osobiście zadeklarował, że okres stworzenia będzie się składać z 24-godzinnych odcinków (zob. 2 Mojż. 20,11)

* - Świadkowie Jehowy początkowo występowali pod nazwą Badaczy Pisma Świętego, jednak powstali po upadku ruchu millerowskiego, z którego wywodzą swe korzenie również adwentyści.
** - W oryginalnym tekście hebrajskim Biblii nie było samogłosek. Wiemy też, że imię Boga nie było przez Żydów wymawiane przez wieki, więc w tekście Biblii pozostał tylko milczący tetragram YHWH, czytany J(a)hw(e)h. Masoreci (żydowscy kopiści), przepisujący tekst Starego Testamentu, nad tetragramem YHWH pisali Adonaj (Pan), aby czytający wiedział, że kiedy znajdzie to imię w tekście, to przez szacunek dla jego świętości powinien wymówić Adonaj. Z czasem podstawiono samogłoski z Adonaj miedzy litery tetragramu i tak powstała zupełnie sztuczna forma Jehowa, zamiast Jahwe. Forma ta jest błędna, co przyznają nawet publikacje Świadków Jehowy (zob. Będziesz mógł żyć wiecznie w raju na ziemi, str. 43).
*** - dane na 2006 rok.

źródło: © 1991 Mark Finley, „Studying Together. A Ready-reference Bible Handbook”. Hart Research Center. Wszystkie prawa zastrzeżone.
Uzupełnienie wersji polskiej © 2008 Arkadiusz Piętka. Nadzieja.pl Sp. z o.o. Wszystkie prawa zastrzeżone.