Szafowanie środowiskiem naturalnym
Adwentyści dnia siódmego wierzą, że ludzkość została stworzona na podobieństwo Boże, awięc ludzie reprezentują Boga jako Jego szafarze i mają zarządzać środowiskiem naturalnym wiernie iowocnie. Przyroda jest darem Bożym.
Niestety, ludzie w coraz większym stopniu angażują się w megalomański proceder niszczenia zasobów ziemi, prowadzący do szerzenia się nędzy, degradacji środowiska naturalnego igroźby zmian klimatycznych. Choć zachodzi potrzeba prowadzenia dalszych badań naukowych, to jednak dotychczas zgromadzone dowody świadczą o tym, że wzrost emisji szkodliwych gazów, gwałtowne niszczenie amerykańskich lasów, zanik ochronnego płaszcza ozonowego i tzw. efekt cieplarniany zagrażają ziemskiemu ekosystemowi. Przewiduje się globalne ocieplenie, podniesienie poziomu morza, wzrost liczby kataklizmów naturalnych oraz poszerzanie się obszarów pustynnych.
Te problemy są spowodowane w głównej mierze ludzkim egoizmem i chciwością prowadzącą do stałego zwiększania produkcji, nieograniczonej konsumpcji i uszczuplania nieodnawialnych zasobów naturalnych. Mówi się o solidarności zprzyszłymi pokoleniami, ale pilne interesy biorą górę. Kryzys ekologiczny wynika z ludzkiej chciwości i braku właściwego, wiernego szafowania zasobami naturalnymi.
Rząd i naród Kostaryki zasługuje na pochwałę za popieranie rozumnej polityki kontrolowanego rozwoju w zgodzie zprzyrodą.
Adwentyści dnia siódmego opowiadają się za prostym, zdrowym stylem życia wolnym od nadmiernej konsumpcji dóbr, bezsensownego gromadzenia bogactw i bezmyślnego produkowania odpadów. Wzywamy do poszanowania stworzenia, powściągliwego korzystania z zasobów naturalnych świata, przewartościowania potrzeb i afirmacji życia.
Oświadczenie zostało uchwalone przez Zarząd Generalnej Konferencji i złożone przez Biuro Przewodniczącego, Roberta S.Folkenberga, podczas Dorocznej Sesji Generalnej Konferencji w San Jose, Kostaryka, 1-10 października 1996 roku.
