Troska o stworzenie
Świat, w którym żyjemy, jest darem pełnego miłości Boga-Stwórcy, „który stworzył niebo i ziemię, i morze, i źródła wód” (Obj. 14,7; 11,17.18). Pośród tego stworzenia umieścił On ludzi, istoty trwające świadomie w związku z Nim, ze sobą nawzajem i z otaczającym ich światem. Dlatego my, jako adwentyści dnia siódmego, utrzymujemy ten stan i zabiegamy oto, by jak najlepiej służyć Bogu.
Bóg wyróżnił sabat, siódmy dzień tygodnia, jako pamiątkę i stałe przypomnienie swego stwórczego dzieła ustanowienia świata. Odpoczywając tego dnia adwentyści dnia siódmego wzmacniają ten szczególny aspekt więzi ze Stwórcą istworzeniem. Zachowywanie sabatu podkreśla wagę naszej integracji z całym środowiskiem naturalnym.
Ludzka decyzja okazania nieposłuszeństwa Bogu obaliła pierwotny porządek stworzenia, co spowodowało pojawienie się dysharmonii obcej zamiarom Bożym. Stąd nasze powietrze i wody są skażone, lasy i fauna przetrzebione, a źródła surowców naturalnych wyeksploatowane. Ponieważ adwentyści dnia siódmego uważają ludzi za część Bożego stworzenia, ich troska o środowisko naturalne rozciąga się na sprawy osobistego zdrowia i stylu życia. Opowiadają się za pełnowartościowym sposobem życia i odrzucają używanie takich rzeczy, jak tytoń, alkohol i inne używki, które szkodzą ciału i uszczuplają naturalne zasoby ziemi; adwentyści promują też prostą, wegetariańską dietę.
Adwentyści dnia siódmego są gotowi do opartej na wzajemnym szacunku współpracy ze wszystkimi ludźmi, którzy uznają nasze wspólne pochodzenie i zdają sobie sprawę z naszej ludzkiej godności, którą zostaliśmy obdarzeni przez Stwórcę. Ponieważ ubóstwo ludzi idzie w parze z degradacją środowiska naturalnego, adwentyści dążą do poprawy jakości życia każdego człowieka. Ich celem jest stałe powiększanie środków służących zaspokojeniu ludzkich potrzeb.
Prawdziwy postęp w trosce o nasze środowisko naturalne jest przedmiotem zarówno osobistych, jak i zbiorowych wysiłków. Adwentyści dnia siódmego podejmują wyzwanie do działania zmierzającego do realizowania odwiecznych planów Bożych. Kierowani wiarą w Boga działają w celu uzdrowienia zarówno na osobistym, jak i środowiskowym poziomie, służąc swym uczciwym życiem Bogu i ludziom. W swoim oddaniu temu celowi wiernie zarządzają Bożym stworzeniem, ale wierzą, iż całkowite odrodzenie nastąpi dopiero wtedy, gdy Bóg uczyni wszystko na nowo.
Uchwała Rady Generalnej Konferencji podczas Dorocznej Sesji w Silver Spring, Maryland, Stany Zjednoczone, 12 października 1992roku.
