12 lipca 2010, Atlanta, Georgia, Stany Zjednoczone .... [Ted N.C. Wilson, tłum. Dawid Polok, fot. Arkadiusz Piętka/AAI]

Witajcie, bracia i siostry w Chrystusie! Jest to dla mnie wielkim przywilejem wysławiać razem z wami Pana w ostatni poranek 59 sesji Generalnej Konferencji. Jesteśmy wdzięczni za wszelkie drogi, którymi Pan prowadził Swój Kościół w ciągu tego tygodnia. Całą chwałę oddajmy wyłącznie Jemu.

Kościół Adwentystów Dnia Siódmego jest na drodze ku niebu, a jesteśmy już prawie w domu. Wierzę całym sercem, że Chrystus już wkrótce powróci! Te słowa brzmią w każdym języku... („Chrystus powróci wkrótce!” – Wilson wymienił ten zwrot w kilkunastu językach świata (zapis fonetyczny), w tym – po francusku, hiszpańsku, portugalsku, rosyjsku, swahili, koreańsku, chińsku, hindu, tagalog, arabsku, niemiecku) oraz w wielu innych.

Doceniam wspaniałego ducha oraz entuzjazm naszej światowej rodziny wiary. I pomimo tego, że jesteśmy dumni z naszych narodowości i kultur, chwalę Pana, że dziedzictwo kulturowe Chrystusa scala nas oraz przewyższa wszystkie inne. W tym duchu, zwracam się do was z prośbą o modlitwy, aby to, czym chcę się z wami dzisiaj podzielić, zostało zrozumiane, oraz aby to nie mówca został uwielbiony. Ze względu na to, zwracam się z prośbą, abyście jeżeli szczególnie zgadzacie się z tym, co mówię, odpowiedzieli szczerym „Amen” zamiast oklasków. Dziękuję za waszą pomoc, aby poselstwo – nie mówcę – uczynić centrum czasu, który spędzimy tutaj razem.

ŚWIAT POGRĄŻONY W CHAOSIE; UGRUNTOWANE SŁOWO

Znaki powtórnego przyjścia Chrystusa objawią się z nasilającą się częstotliwością z dnia na dzień. Niszczące zjawiska w świecie natury, wielkie zamieszanie w światowej polityce, rozprzestrzeniające się oraz śmiałe poczynania ruchu ekumenicznego, dramatyczny wzrost oraz wpływ spirytualizmu, degradacja gospodarcza światowych ekonomii, rozbicie norm społecznych oraz rodzinnych, niewiara w całkowity autorytet świętego Słowa Bożego oraz Dekalogu, niepohamowana przemoc oraz moralne zepsucie, wojny oraz wieści wojenne i tak dalej. Wszystko bezsprzecznie wskazuje na zbliżającą się ku końcowi historię świata oraz rychłe powtórne przyjście Pana, kiedy zabierze nas w ostatnią podróż do domu w niebie.

Jakże jest wielkim błogosławieństwem, że w tym otaczającym nas, pełnym niepewności świecie, możemy zaufać całkowicie niezmiennemu Słowu Bożemu! W historii ludzkości, wbrew szatańskim atakom, Bóg zachował swoje święte Słowo. Biblia zawiera autentyczne sprawozdanie historii stworzenia, wiarygodne sprawozdanie dotyczące naszego zbawienia, oraz wspaniały wgląd w nadchodzące wybawienie. Jako adwentyści dnia siódmego, uznajemy Biblię za podstawę naszych wierzeń oraz rozpoznajemy na jej kartach naszą unikalną profetyczną tożsamość i misję.

ADWENTYSTYCZNA TOŻSAMOŚĆ I MISJA

Mocą swojej prawdy, Bóg wyodrębnił ze światowego chaosu Kościół Adwentystów Dnia Siódmego. Mamy być szczególnym ludem, Bożym ludem ostatków, aby wywyższyć Chrystusa, Jego sprawiedliwość, trójanielskie poselstwo z Objawienia 14, oraz Jego powtórne przyjście. Jako wierzący Biblii chrześcijanie, żyjący w ostatnich dniach historii ziemi, jako ci, których apostoł Piotr nazywa „rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do cudownej swojej światłości” (1 P 2,9). Jako Boży lud ostatków z Objawienia 12,17 BG, jako potomstwo niewiasty „które strzeże przykazań Bożych i trwa przy świadectwie Jezusa”, mamy szczególne poselstwo nadziei oraz upoważnienie, by obwieścić Bożą łaskę światu. W siódmym tomie Testimonies (pol. „Świadectwa dla zboru”) czytamy: „Adwentyści dnia siódmego zostali wybrani jako Boży szczególny lud, oddzielony od świata... On uczynił ich swoimi reprezentantami oraz powołał jako swoich ambasadorów w ostatnim dziele zbawienia.”

SZABAT

Jedną z wyróżniających charakterystyk Bożego ludu jest fakt, że członkowie Jego Kościoła akceptują oraz wierzą we wszystkie dziesięć Bożych przykazań, włącznie z czwartym, które wzywa nas, by upamiętnić Boży, święty dzień sobotni. Zachowywanie szabatu nie tylko świadczy o Bogu, jako o Stwórcy, ale będzie również znakiem ludu Bożego w ostatnich dniach historii ziemi, w przeciwieństwie do tych, którzy posiadają znamię zwierzęcia, reprezentujące próbę zachowywania dnia, którego Bóg nie oddzielił jako święty.

SZABAT A TRÓJANIELSKIE POSELSTWO

Szabat i jego autorytet ma się odnosić do poselstwa każdego z trzech aniołów z Objawienia 14. Pierwszy anioł, „który miał ewangelię wieczną” – sprawiedliwość Chrystusa – obwieszcza: „Bójcie się Boga i oddajcie mu chwałę, gdyż nadeszła godzina sądu jego, i oddajcie pokłon temu, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i źródła wód” (Ap 14,9). Bóg jest Stwórcą i ma być uczczony w szabat, jako znak naszego posłuszeństwa Jego Słowu oraz jego mocy stwórczej. Drugi anioł w wersecie siódmym obwieszcza: „Upadł, upadł wielki Babilon, który napoił wszystkie narody winem szaleńczej rozpusty.” Babilon zbezcześcił Boże przykazania i ustanowił inny dzień jako ten, w którym należy oddawać Bogu chwałę, zamiast szabatu, który jest wyłącznie znakiem Bożej mocy stwórczej. Trzeci anioł obwieszcza w wersetach 9-12: „Jeżeli ktoś odda pokłon zwierzęciu i jego posągowi i przyjmie znamię na swoje czoło lub na swoją rękę”, on lub ona będzie nękana lub zniszczona w ogniu i siarce. Jeżeli oddajesz cześć zwierzęciu i jego obrazowi, odrzucasz jedyny znak, który Bóg ustanowił jako test lojalności, siódmy dzień tygodnia, szabat.

ZBAWIENIE

Trzeci anioł kończy swoje poselstwo w wersecie 12, identyfikując lud Boży jako ludzi, którzy „przestrzegają przykazań Bożych i wiary Jezusa”. W kwestii naszego zbawienia polegamy całkowicie na Jezusie oraz naszym z Nim związku. Nie osiągamy zbawienia przez uczynki, ale przez łaskę Chrystusa, którą głosimy. Łaska jest obietnicą Bożego wybaczenia oraz zapewnieniem Bożej mocy – ku usprawiedliwieniu i uświęceniu. Nie można oddzielać tego, co Chrystus czyni dla ciebie (usprawiedliwiając cię codziennie, jak gdybyś nie zgrzeszył) od tego co czyni w tobie (uświęcając cię codziennie, kiedy poddajesz się Jemu i pozwalasz mocy Ducha Świętego zmienić twoje życie, aby stało się bardziej podobne do Jezusa). To jest wieczna Ewangelia, o której mowa w poselstwie pierwszego anioła. Jest to usprawiedliwienie przez wiarę. To dlatego Kościół Adwentystów Dnia Siódmego powinien być najwyraźniejszym głosem w obwieszczaniu Bożej łaski! Tematem „Wielkiego Boju” jest łaska Boża, by wyratować grzeszników oraz przez Jego moc, by przemienić ich w synów i córki Boże, wiernych świadków głoszących trójanielskie poselstwo z zapałem Ducha Świętego, przez żywą łączność z Jezusem jako Sprawcą i Dokończycielem naszej wiary.

Wstawiennicza krew Jezusa Chrystusa na krzyżu oraz wstawiennicza służba w świątyni niebiańskiej mają tylko jedno za cel: zbawienie każdego skruszonego grzesznika. A więc przez Jego wstawienniczą ofiarę oraz służbę jako Najwyższego Kapłana, możemy „tedy z ufną odwagą [przystąpić] do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej porze.” Tą właśnie cudowną, potężną, odkupieńczą łaską zostaliśmy powołani, aby głosić temu zepsutemu grzechem światu.

Ponadto, prawdziwym jest sprawozdanie o tym, jak głębia Bożej łaski może usunąć wszelkie podstawy dla skrajnego pobłażania sobie lub z drugiej strony polegania na sobie samym. Ta wspaniała książka, „Droga do Chrystusa”, wyjaśnia: „Nie mamy żadnych podstaw aby się wywyższać. Naszą jedyną podstawą nadziei jest sprawiedliwość Chrystusa nadana nam (usprawiedliwienie) i wypełniona przez Ducha Świętego pracującego przez nas (uświęcenie).”

DUCH PROROCTWA

Powróćmy do Objawienia 12,17 BG i kolejnego wielkiego znaku wyróżniającego Boży lud ostatków. Czytamy, że będą trwać przy „świadectwie Jezusa”. Ten sam Duch, który działał wśród ludzi za dawnych czasów, w tych właśnie czasach ostatecznych, ustanowił posłańca dla Pana. Moi bracia i siostry, adwentyści dnia siódmego. Pan dał nam jeden z największych darów, jakie są tylko możliwe, ofiarowując nam pisma Ducha Proroctwa. Tak jak Biblia nie przestała być aktualna lub też nie stała się zbyt archaiczna, aby przemówić do współczesnego świata, tak samo jest z poselstwem, które Bóg objawił przez swojego posłańca w czasie końca. Bóg użył Ellen G. White jako skromnej służebnicy, by przekazać natchnione treści o Piśmie Świętym, przepowiedniach, zdrowiu, edukacji, związkach międzyludzkich, misji, rodzinie i wielu innych tematach. Czytajmy książki Ducha Proroctwa, podążajmy za Duchem Proroctwa i dzielmy się Duchem Proroctwa. Jest tak wiele wspaniałych książek, włączając w to jedną książkę, którą Ellen White życzyła sobie, aby była rozpowszechniona bardziej, niż jakakolwiek inna: „Wielki Bój”. Dziękujmy Bogu za wolność wyznania w tym i innych państwach, które pozwalają nam szerzyć Prawdę. Duch Proroctwa jest jednym ze znaków wyróżniających Boży lud czasów końca i może być zastosowany tak samo dzisiaj, jak w przeszłości, ponieważ był dany nam przez samo niebo. Obyśmy jako wierna Boża resztka, nigdy nie lekceważyli drogocennego światła przekazanego nam w pismach Ellen G. White.

POKORA CHRYSTUSOWA

Kiedy używamy określenia „kościół ostatków” lub „ostatki” [względnie „resztka” – dop. tłum.], nigdy nie powinniśmy go używać w egoistyczny sposób czy czyniący z nas jakąś elitarną społeczność. Mamy być najpokorniejszymi ludźmi na świecie, uznając naszą potrzebę Chrystusa jako osobistego Zbawiciela oraz wychwalać Go za powołanie nas do tego wielkiego ruchu adwentowego. Owy ruch adwentowy składa się ze skromnych, prostolinijnych ludzi – nie prostych ale prostolinijnych. W skład ludu Bożego wchodzi wielu wykształconych, zdyscyplinowanych oraz inteligentnych ludzi, ale powinniśmy zawsze pozostawać prostolinijni. Nasz Zbawiciel przemawiał ze zdumiewającym autorytetem, a pomimo to z wystarczającą prostotą, by zaapelować do najgorszych grzeszników. Ten Kościół nie jest kolejną denominacją; jest to unikalny, powołany przez niebo ruch, który ma misję zbawienia dla świata, który musi wciąż iść naprzód w pokorze Chrystusowej. Jeżeli jesteśmy odmienieni przez jego łaskę, będziemy przemawiać, nauczać oraz zwiastować proste prawdy biblijne oraz Ducha Proroctwa w sposób skromny, miłujący i nawołujący do zmiany.

Kiedy w pokorze całkowicie polegać będziemy na wiecznych ramionach naszego Pana, będzie On pracował przez nas w mocny sposób, aby przekazać ostatnie poselstwo dla umierającego świata. Nasz sukces w tej pracy zależy od naszego poddania się Słowu Bożemu oraz prowadzeniu przez Ducha Świętego. Zależy od tego, czy uniżymy się przed naszym Stwórcą oraz czy zaprzemy się samych siebie tak, by Jezus przejął kontrolę nad nami oraz przezwyciężył nasz grzech. Zależy także od tego, czy jesteśmy gotowi w pokorze prosić o przebudzenie i przekształcenie naszego osobistego życia oraz całego Kościoła, które to właśnie doprowadzi do wylania Ducha Świętego w postaci późnego deszczu.

Ellen G. White w wizji opisanej w Testimonies vol. 8, zatytułowanej „Co mogłoby się zdarzyć”, zobaczyła że Bóg chciał dokonać dwóch wielkich rzeczy na sesji Generalnej Konferencji w roku 1901: 1. Zreorganizować Kościół, co dało nam wiele ze struktur kościelnych, jakie istnieją do dziś; oraz 2. Wylać Ducha Świętego, co nie miało miejsca, ponieważ w Kościele zabrakło wiary, a liderzy powołani przez Boga nie ukorzyli się przed Nim. Kościół zaprzepaścił sposobność otrzymania późnego deszczu. Było to sto dziewięć lat temu. Nie pozwólmy Bogu czekać ani chwili dłużej, by nastąpiło wylanie późnego deszczu, tak aby Jezus mógł powrócić.

Musimy usilnie modlić się o to doświadczenie. Czyniliśmy to w trakcie tej sesji i musimy kontynuować usilne poszukiwania w naszym życiu woli Bożej już po opuszczeniu tego miejsca. Ellen G. White daje wyraźnie do zrozumienia: „Ożywienie prawdziwej pobożności jest największą i najbardziej naglącą potrzebą ze wszystkich. Poszukiwanie tego celu powinno być naszym najważniejszym zajęciem.” Podczas administracyjnej sesji Generalnej Konferencji, prosiliście o ożywienie i reformację, o Ducha Świętego oraz wylanie późnego deszczu. Bracia i siostry, najwyższy czas... Pan przyjdzie wkrótce! On chce użyć swego Kościoła Ostatków z pełną mocą.

Pan pragnie usilnie odtworzyć w nas swój własny charakter. Stanie się tak, jeżeli będziemy poddawać się mu każdego dnia. Jak apostoł Paweł napisał w liście do Filipian 2,5: „Takiego bądźcie względem siebie usposobienia, jakie było w Chrystusie Jezusie.” Jeżeli łączymy się codziennie z Chrystusem i pozwalamy mu pracować przez nas, będziemy wykorzystani przez Ducha Świętego, by głosić Jego łaskę oraz aby przyspieszyć Jego powtórne przyjście. Pamiętajmy, to jest adwentowy ruch, lud powołany, Kościół Ostatków, lud przeznaczenia, lud w drodze do nieba, który obwieszcza łaskę Bożą.

W książce „Przypowieści Chrystusa” czytamy o tym, czego życzy sobie Chrystus od Swego ludu: „Chrystus wyczekuje przedstawienia swojego obrazu w Kościele. Kiedy charakter Chrystusa doskonale odzwierciedli się w jego ludzie, wtedy przyjdzie On, aby zabrać nas jako swoją własność. Przywilejem każdego chrześcijanina jest nie tylko oczekiwać, ale i przyspieszyć powtórne przyjście naszego Pana Jezusa Chrystusa. Jeżeli wszyscy, którzy wyznają jego imię przynieśliby owoc dla Jego chwały, cały świat szybko obsiany byłby nasionami Ewangelii. Szybko zebrano by ostatni wielki plon, a Chrystus przyszedłby, aby zebrać drogocenne żniwo."

IZRAEL WYCHODZI Z EGIPTU

W Starym Testamencie Bóg powołał szczególny lud z misją oraz posłannictwem, powołany do podróży wiary i pełnej ufności, aby zwiastować Bożą łaskę dla świata. Dzieci Izraela żyły w Egipcie przez 400 lat i w końcu stały się niewolnikami Egipcjan. Do ósmego roku życia wychowałem się w Egipcie. Kair był moim domem... Nie znałem innego świata poza Bliskim Wschodem. Jest to wspaniałe miejsce wypełnione przez świetnych ludzi. Jednakże, w czasach starożytnych, Egipt był dla Izraela domem niewoli. Poprzez nadzwyczajne Boże prowadzenie Mojżesza, Aarona oraz Miriam, Bóg oswobodził Swój lud, aby rozpoczęli podróż... misję do świata. Po ostatniej i niszczycielskiej dziesiątej pladze, Izrael podążył w tę podróż, przemierzając ziemie Egiptu na południe.

W 2 Mojż. 13,21 napisane jest: „A Pan szedł przed nimi w dzień w słupie obłoku, by ich prowadzić w drodze, a w nocy w słupie ognia...” Cóż za wspaniały Bóg... Poprowadzi nas w dzień i w nocy! Pan prowadził ich po zachodniej stronie Morza Czerwonego, blisko pustyni egipskiej. W rozdziale 14,2 czytamy, że Bóg doprowadził Izraelitów do pewnego miejsca, gdzie rozłożyli się obozem: „pod Pi-Achiropitata, między Migdolem a morzem, naprzeciw Baal-Safon. Będziecie obozować naprzeciw niego nad morzem.” Mój tata, który spędził prawie 15 lat w Egipcie, uważa że wie gdzie jest to miejsce opisane również w książce „Patriarchowie i prorocy.” To właśnie jest miejsce, gdzie Bóg chciał ukazać Swoją potęgę nad Egipcjanami. Niektórzy bibliści uważają, że Izrael przekroczył Morze Czerwone w miejscu, gdzie woda była głęboka po pas, w morzu pośród trzcin. Jakie znaczenie miała by wtedy ta demonstracja wszechmocy Bożej? Absolutnie żadnej! W rzeczywistości, było to bardzo trudne do przejścia miejsce. Kiedy Izraelici szli na południe, mieli pustynię egipską na zachodzie, góry przed nimi, a Morze Czerwone na wschodzie i Egipt za sobą. Ten rozdział opisuje dalej, jak faraon zmienił zdanie i zwoławszy swoje wojska rzucił się w pościg za Izraelitami: „Wziął też sześćset doborowych wozów i wszystkie inne wozy egipskie.” W wersecie 10 jest napisane, że kiedy Izraelici ujrzeli nadciągające wojska faraona, bardzo się przerazili. Jak to jest, że kiedy dowodzi nami Bóg, zaczynamy się bać? Izraelici widzieli przecież obłok oraz słup ognia – dlaczego nie zaufać prowadzącej ich wszechmocy? Zapamiętajmy tę lekcję. Izraelici byli tak bardzo zaniepokojeni, że zaczęli strofować Mojżesza, mówiąc w wersecie 11: „Czy dlatego, że w Egipcie nie było grobów, wyciągnąłeś nas, abyśmy pomarli na pustyni?” Dlaczego dziś zachowujemy się podobnie? Widzimy znaki nadzwyczajnego Bożego prowadzenia i dobroci, a kiedy coś nie wychodzi, obwiniamy o to Boga.

Następnie w wersecie 13 Mojżesz mówi do ludu: „Nie bójcie się, wytrwajcie, a zobaczycie pomoc Pana, której udzieli wam dzisiaj.” Często jesteśmy kuszeni, by działać według własnych pobudek, nie pozwalając Bogu prowadzić naszych kroków. Mimo tego Bóg prosi nas, abyśmy podążali naprzód pod Jego przewodnictwem. Dlatego w wersecie 14 Mojżesz zapewnia, że to powinna być obietnica, której powinniśmy się uchwycić, wiedząc że kończy się „Wielki bój” pomiędzy Chrystusem a Szatanem; „Pan za was walczyć będzie, wy zaś milczcie!” Bracia i siostry, Pan będzie walczył za nas, utoruje drogę. On da zwycięstwo swojemu Kościołowi, ale musimy Mu ufać, w pokorze przyjść przed Niego, musimy być Mu posłuszni, i musimy podążać pod Jego kierownictwem.

I wtedy Bóg przez Mojżesza przekazał te same polecenia, które dzisiaj daje swojemu Kościołowi Ostatków. Werset 15 mówi: „Potem rzekł Pan do Mojżesza: Dlaczego wołasz do mnie? Powiedz synom izraelskim, aby ruszyli.” Kiedy Bóg każe nam iść do przodu, musimy iść.

Jednakże Izraelici nie mogli dostrzec pełnego obrazu tego, co się działo. Zapomnieli jak Bóg prowadził ich w przeszłości. Nigdy nie zapomnijmy, jak Bóg wiódł ruch adwentowy w przeszłości i jak przywiedzie go do zwycięstwa swojego imienia oraz wywyższenia planu zbawienia przed całym wszechświatem. Kończy się wielki bój, a Bóg mówi nam, abyśmy ruszyli naprzód.

Co zatem mieli zrobić Izraelici? Czuli, że są w pułapce; pustynia po prawej stronie, góry przed nimi, Morze Czerwone po lewej stronie, a za nimi zbliżające się wojska faraona. Nie zaufali mocy Bożej. Wszystko co widzieli, to same przeszkody.

Nie wiem, jakie przeszkody widzisz dzisiaj na swojej drodze. Nie mam pojęcia, jakie przeszkody widzisz na drodze Kościoła. Ale jakiekolwiek by one nie były, Bóg ma cel przed nami – dla każdego z nas z osobna oraz dla całego Kościoła, kiedy idziemy naprzód głosząc Jego miłosierdzie.

Jakie przeszkody stoją na twojej drodze w ten Szabat?

1. Czy stawiasz czoła:

• Górom zsekularyzowanych wątpliwości względem Biblii?
• Morzu liberalnych interpretacji Słowa Bożego?
• Armii duchowego zamieszania?

Bóg mówi, że jesteśmy narodem świętym, ludem nabytym – ruszcie do przodu!

2. Czy jesteś w konfrontacji z:

• Górami trudności finansowych?
• Morzem trudności rodzinnych i osobistych konfliktów?
• Sił negatywnych przemian społecznych?

Bóg mówi – rusz naprzód, jesteś moim wybranym ludem.

3. Czy jesteś otoczony przez:

• Góry niezrozumienia?
• Morza niepokoju oraz zamieszania w pracy, w domu, w kościele, w społeczeństwie?
• Wojskami konfliktów emocjonalnych oraz braku zaufania?

Bóg mówi, abyśmy ruszyli naprzód bez względu na okoliczności. Bóg ma dla nas przyszłość.

Słowo natchnione mówi nam: „Bóg w swej opiece przyprowadził Izrael do miejsca bez wyjścia nad morze, aby móc zamanifestować swoją moc poprzez ich wyzwolenie, jak również niechybnie ukorzyć dumę ich ciemiężców. Mógł uratować ich w inny sposób, ale wybrał tę metodę, by wypróbować ich wiarę i wzmocnić zaufanie do Niego.”

To właśnie wtedy Bóg dokonał jednego ze swoich wielkich cudów, tak jak uczyni to również dzisiaj! Wersety 19 oraz 20 z Księgi Wyjścia 14 mówią, że ochronny obłok Boży przesunął się sprzed Izraelitów i stanął za nimi, aby ochronić ich przed armią egipską. Dla Izraelitów ten obłok był strumieniem światła, a dla Egipcjan ścianą ciemności.

Wiersz 21 mówi również, że Mojżesz wyciągnął rękę nad morze i w ten sposób stworzył Bóg wielką autostradę w Morzu Czerwonym. Obłok powstrzymywał Egipcjan, kiedy Izraelici z wiarą szli przez Morze Czerwone. Czy potrafisz sobie wyobrazić ponad milion ludzi przechodzących przez morze jak po suchym lądzie? Wyobraź sobie emocję dzieci, kiedy widziały ryby pływające wokół, niczym w akwarium?

Natchnienie wyraźnie opisuje tę scenę: „Ta wielka lekcja przekazana jest nam jako nauka po wszystkie czasy. Często życie chrześcijańskie jest spowite wieloma niebezpieczeństwami, a obowiązki ciężko jest wypełnić. Wyobraźnia podsuwa obrazy najpierw zbliżającej się ruiny, a potem niewoli lub śmierci. Jednak słowo Boże mówi jasno: „Idź”. Musimy usłuchać tego rozkazu, nawet jeżeli nasze oczy nie są w stanie spenetrować ciemności, a u naszych stóp czujemy zimne fale. Przeszkody, które starają się stanąć na drodze naszego marszu, nigdy nie znikną przed zatrzymującym się, wątpiącym duchem.”

Bracia i siostry, patrzcie na Wszechpotężnego Boga, który w przyszłości może przeprowadzić was przez wszelkie przeciwności. Nigdy nie traćcie pełnego zaufania do Niego. Zawsze bądźcie posłuszni Jego nakazowi, aby iść naprzód.

Kiedy Izraelici, dzięki interwencji nieba, zakończyli drogę przez Morze Czerwone, Egipcjanie dostali przyzwolenie, aby udać się za nimi w pościg. Wszystko to stało się według planu Bożego. Bóg ma plan dla twojego życia oraz dla tego Kościoła. Nigdy nie wątp w przeznaczenie tego wielkiego ruchu adwentowego. Jest on w rękach Bożych. Bóg dał nam prorocze instrukcje, abyśmy mogli rozpoznać zakończenie „Wielkiego boju” – Bóg jest zwycięzcą!

Wiersze 23 po 30 opisują niesamowitą scenę, kiedy Egipcjanie udają się w pogoń za Izraelitami tylko po to, aby Bóg w nadzwyczajny sposób odłączył koła od ich powozów, a potem sprawił, że potężne Morze Czerwone pochłonęło całą armię i dało pełne zwycięstwo. Popatrzcie co się dzieje, kiedy stoimy i patrzymy na pomoc której udziela nam Pan (14,13-14). W wersecie 31 napisane jest: „Izrael zobaczył wielką moc, jaką okazał Pan na Egipcjanach, a lud bał się Pana i uwierzyli w Pana i w sługę jego Mojżesza.”

2 Mojż. 15 jest zapisem pieśni zwycięstwa, którą śpiewał Mojżesz oraz Izraelici: „...Zaśpiewam Panu, gdyż nader wspaniałym się okazał: Konia i jego jeźdźca wrzucił w morze! Pan jest mocą oraz pieśnią moją, I stał się zbawieniem moim. On Bogiem moim, przeto go uwielbiam; On Bogiem ojca mojego, przeto Go wysławiam.”

Bracia i siostry w ruchu adwentowym... jesteśmy na niesamowitej drodze. Patrzcie tylko na Boga wyczekując swego wybawienia. Posłannik Boży deklaruje: „Droga, którą Bóg poprowadzi, może wieść przez pustynie lub morze, ale jest to droga bezpieczna.”

Oczywiście, możesz być pewny, że niezależnie od kierunku, z którego wzywa was Bóg, Szatan będzie kusił, aby pójść inną drogą. Kiedykolwiek Bóg mówi: „Idź naprzód”, Szatan ma dla ciebie krok w tył. Jednak, moi przyjaciele, kiedy stoimy nad brzegiem naszego wiecznego domu, ten sam Bóg, który nakazał Izraelitom iść naprzód do ziemi obiecanej, a nie z powrotem do Egiptu, wzywa nas dzisiaj, abyśmy szli naprzód, a nie cofali się.

IDŹ NAPRZÓD, NIE COFAJ SIĘ

Idź naprzód, nie cofaj się... Nie poddawaj się błędnej idei, która uzyskuje poparcie nawet w Kościele Adwentystów Dnia siódmego, że można akceptować pewne sposoby czczenia Boga czy ewangelizacji tylko dlatego, że są nowe i „modne”. Musimy być czujni i sprawdzać wszystko według nadrzędnego autorytetu Słowa Bożego oraz rad, którymi byliśmy pobłogosławieni w pismach Ellen G. White. Nie szukaj odpowiedzi wśród różnych ruchów lub mega kościołów spoza Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, które obiecują sukces duchowy oparty na błędnej teologii. Trzymaj się z dala od niebiblijnych praktyk posłuszeństwa duchowego, metod formacji duchowej, które mają korzenie w mistycyzmie, takich jak modlitwa kontemplacyjna, modlitwa skupiająca, oraz tzw. ruch wyłaniającego się kościoła (ang. emerging chuch movement), w którym są one propagowane. Szukaj wewnątrz Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, patrz na skromnych pastorów, ewangelistów, biblistów, przywódców oraz dyrektorów departamentów, którzy mogą zaoferować metody ewangelizacji i programy zbudowane na solidnych podstawach biblijnych oraz przesłaniu „Wielkiego boju”.

Idź naprzód, nie cofaj się! Używaj chrystocentrycznych, opartych na Biblii nabożeństw uwielbiających Boga oraz takich też praktyk w doborze muzyki podczas programów kościelnych. Oczywiście zrozumiałym jest, że są różne nabożeństwa uwielbiające Boga i należy brać pod uwagę zróżnicowanie kulturowe na świecie; nie cofaj się jednak w kierunku pogańskich zwyczajów, gdzie muzyka oraz uwielbienie Boga stały się przedmiotem tak bardzo skupionym na emocjach i odczuciach, że traci się z oczu główny cel, czyli koncentrację na Słowie Bożym. Każde nabożeństwo uwielbienia Boga, bez względu na to jak proste bądź skomplikowane jest, powinno mieć przede wszystkim jeden cel: wywyższyć Chrystusa i ukorzyć się. Metody uwielbienia Boga, które wysuwają na pierwszy plan sposób realizacji czy własną osobę, powinny być zastąpione prostymi oraz miłymi refleksjami skoncentrowanymi na Chrystusie oraz biblijnym podejściu. Zbyt ścisłe zdefiniowanie tego, jak powinno się to robić, jest niemożliwe, ale kiedy czytasz Pismo Święte w świętości Bożej obecności, Duch Święty pomoże ci dostrzec, co jest dobre, a co złe.

Idź naprzód, nie cofaj się! Stój na gruncie prawdy, chociażby niebiosa miały upaść. Nie popadaj w fanatyczną lub niepewną teologię, która podważa Słowo Boże oraz przekonania będące fundamentami wiary Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Nie daj się owładnąć przez jakąkolwiek fanaberię „nowej” teologii lub pewnych skomplikowanych wykresów czasu, starających się wytłumaczyć nietypowe lub mało znane poglądy, które mają niewiele wspólnego z całością naszej teologii oraz misji. Historyczno-biblijne zasady wiary, jakimi kieruje się Kościół Adwentystów Dnia Siódmego, są niewzruszone. Po kres czasu zasady biblijne pozostaną takie same. Posłuchajcie proszę, co jest powiedziane do nas w książce Selected Messages (pol. „Wybrane poselstwa”), księga 1, strony 207-208: „Jaki to mógłby być za wpływ, który pchnąłby ludzi na tym etapie naszej historii, by w podstępny, potężny sposób zburzyć fundament naszej wiary – podstawę, która została wprowadzona na początku naszej pracy przez studiowanie Słowa Bożego z modlitwą i przez [bezpośrednie] objawienie?... Jesteśmy ludem posłusznym Bożym przykazaniom… pomimo to pomiędzy nami istniał każdy rodzaj herezji, aby zaciemniać nasze umysły w zakresie nauk Pisma – a zwłaszcza w kwestii służby Chrystusa w niebiańskiej świątyni, oraz poselstwa Niebios na te ostatnie dni, podanego przez aniołów z czternastego rozdziału Księgi Objawienia. Różnego rodzaju poselstwa były zalecane Kościołowi Adwentystów Dnia Siódmego, by zajęły miejsce prawdy, która punkt po punkcie była poszukiwana w pełnym modlitwy studium i świadczy o nadzwyczajnym działaniu mocy Bożej. Ale te punkty, które uczyniły nas tym czym jesteśmy, mają być zachowane i będą zachowane, jak Bóg podkreślił przez Swoje Słowo oraz świadectwo Ducha Świętego. Wzywa nas, abyśmy pewnie uchwycili się, trzymając się z wiarą, fundamentalnych zasad, które oparte są na niekwestionowanym autorytecie.”

Idź naprzód, nie cofaj się! Stój pewnie przy Słowie Bożym czytanym oraz rozumianym dosłownie. Oczywiście, musimy zawsze w pokorze uznawać, że jako ludzie jesteśmy ograniczonymi, upadłymi istotami, obserwującymi dzieła nieskończonego i wszechmogącego Boga. Są rzeczy w obu wielkich Bożych księgach natury oraz Pisma Świętego, których nie jesteśmy w stanie w pełni pojąć. Powiedziano nam, że ofiara Jezusa będzie „przedmiotem badań oraz pieśni zbawionych przez wszystkie wieki.” Ale to, co Bóg w swojej dobroci opisał nam prostymi słowami jako prosty fakt, nie może być spowite wątpliwościami tylko dlatego, że On tak powiedział. Nie wyjaśniaj pierwszych 11 rozdziałów 1 Księgi Mojżeszowej, jako alegorii lub symbolicznych opisów, bo nie jest to właściwa interpretacja. W tym tygodniu mieliśmy okazję potwierdzić w tak niezaprzeczalny sposób, że Kościół Adwentystów Dnia Siódmego naucza oraz wierzy w biblijny zapis stworzenia, które miało miejsce nie w dalekiej przeszłości, ale w sześciu literalnych dniach, dniach następujących po sobie, 24-godzinnych dobach. Kościół Adwentystów Dnia Siódmego nigdy nie zmieni swojego stanowiska oraz wierzeń w tej podstawowej sprawie. Jeżeli Bóg nie stworzył tego świata w sześciu dosłownych dniach i nie pobłogosławił szabatu, dlaczego uwielbiamy Go dzisiaj w ten siódmy dzień sobotni jako Adwentyści Dnia Siódmego? Źle zrozumieć lub źle zinterpretować tę doktrynę oznacza zaprzeczyć Słowu Bożemu oraz przekreślić cel istnienia adwentystów dnia siódmego, jako Kościoła Ostatków Bożych powołanego do tego, aby głosić trójanielskie poselstwo w mocy Ducha Świętego. Nie cofaj się do ateistycznej lub teistycznej ewolucji, idź naprzód do profetycznego zrozumienia, że lojalność względem Boga, Stwórcy i Odkupiciela, będzie zauważona w zachowywaniu siódmego dnia tygodnia, jako wyróżniającego znaku ludu Bożego w czasie końca. Członkowie Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, utrzymujcie swoich przywódców, pastorów, lokalne zbory, nauczycieli, instytucje oraz jednostki organizacyjne, odpowiedzialnymi za zachowywanie najwyższych standardów wiary zbudowanej na dosłownym zrozumieniu Pisma Świętego. Używajcie wspaniałych materiałów takich jak nowa książka wydana przez Biblical Research Institute na temat hermeneutyki, która pomaga nam poznać właściwą drogę w interpretacji Pisma Świętego [chodzi o: „Understanding Scripture an Adventist Approach”, G. W. Reid, Biblical Research Institute, 2005 – dop. tłum].

Ponownie czytamy w Selected Messages, ksiega 1, strona 170: „Musimy być ostrożni, by nie interpretować Pisma Świętego niewłaściwie. Proste prawdy Słowa Bożego nie mają być uduchowiane do tego stopnia, że traci się kontakt z rzeczywistością. Nie naciągaj znaczenia zdań w Biblii, aby odnaleźć tam coś niesłychanego, co ma służyć jakiejś fanaberii. Przyjmuj Pismo Święte tak, jak je czytasz.”

Chwalę Pana za to że Nancy i ja byliśmy wychowani przez bogobojnych rodziców. W naszych domach nigdy nie słyszeliśmy słów uwłaczających Biblii lub Duchowi Proroctwa. Obydwoje zostaliśmy wychowani w bojaźni Bożej oraz szacunku dla Jego Słowa.

Kilka tygodni temu, w trakcie podróży, zgubiłem moją bezcenną, pozaznaczaną wszędzie Biblię. Pomimo tego, że bardzo ją ceniłem i smuci mnie fakt, że nie mam jej dzisiaj ze sobą, chwałę oddaję Panu, że nie straciłem z oczu Słowa Bożego. Nie zgubiliście Słowa Bożego! Macie je w swoich rękach w formie drukowanej lub na swoim iPhonie, iPadzie lub innym urządzeniu elektronicznym. Nie możemy nigdy przyjmować za oczywiste faktu, że możemy nieskrępowanie czytać czy studiować Słowo Boże. Ellen G. White trafnie przemawiała na temat Biblii w 1901 roku podczas swego ostatniego publicznego wystąpienia na sesji Generalnej Konferencji. Po zakończeniu przemówienia opuściła mównicę, a po chwili wróciła trzymając w ręku dużą Biblię i trzymając ją w drżących rękach przed zgromadzeniem powiedziała: „Bracia i siostry, polecam wam tę księgę.” Dzisiaj, moi drodzy bracia i siostry z Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, musimy stać pewnie na fundamencie Pisma Świętego. Jako lud Boży, „lud Księgi”, czytajmy Biblię, żyjmy Biblią, nauczajmy Biblii oraz mówmy o tym, co znajduje się w Biblii z całą mocą daną nam z wysokości.

Idź naprzód, nie cofaj się! Pozwól Biblii być interpretacją dla samej siebie. Nasz Kościół długo utrzymywał historyczno-biblijną metodę zrozumienia Pisma Świętego, pozwalając Biblii samej się interpretować; linijka po linijce, zasada po zasadzie. Jednakże, jednym z najbardziej podstępnych ataków przeciwko Pismu jest historyczno-krytyczna metoda studiowania Biblii. To niebiblijne podejście tzw. „wyższego krytycyzmu” jest zabójczym wrogiem naszej teologii i misji. To podejście stawia naukowców oraz jednostkę ponad dosłowne podejście do Pisma Świętego oraz daje niewłaściwe upoważnienie do tego, aby on czy ona mogli zdecydować, jak widzi dane prawdy na podstawie narzędzi oraz nauki któregoś z krytyków Biblii. Trzymaj się z daleka od takiego podejścia, bo prowadzi ono ludzi do niewiary względem Boga oraz Jego Słowa. W Selected Messages, księga 1, strony 17-18 napisane jest na dokładnie na ten temat: „Kiedy ludzie, w ich ograniczonym pojęciu, uważają za konieczne, aby zbadać Pismo Święte, aby wyróżnić to, co jest natchnione od tego co nie jest, wychodzą przed Jezusa, aby pokazać Mu lepszą drogę, niż on nas kiedyś prowadził... niech żaden umysł bądź ręka nie przyczynia się do krytykowania Biblii... trzymaj się Biblii, tak jak jest napisana, i przestań krytykować jej wiarygodność, bądź posłuszny Słowu, a nikt z was nie będzie zgubiony.”

Idź naprzód, nie cofaj się! Zaakceptuj Ducha proroctwa jako jeden z największych darów danych Kościołowi Adwentystów Dnia Siódmego; nie tylko w przeszłości, ale nawet bardziej w przyszłości. Podczas gdy w naszym rozumieniu Biblia jest godna najwyższego autorytetu oraz jest ostatecznym autorytetem prawdy, Duch Proroctwa daje wyraźne, natchnione rady, aby wspomóc użyteczność prawd biblijnych. Jest to drogowskaz dany z nieba, aby poinstruować Kościół co ma czynić i jak sprawować swoją misję. Jest to godny zaufania komentarz do Pisma Świętego. Duch Proroctwa ma być czytany, mamy mu wierzyć, korzystać z niego oraz promować. Nie ma być użyty jako „kij”, czy używany aby uderzać innych po głowie, ale ma być uznany oraz wykorzystany jako cudowne błogosławieństwo prowadzące Kościół Boży w tych ostatnich dniach historii ziemi. Pozwólcie, że powtórzę moje przekonanie, nie ma nic przestarzałego lub archaicznego w Duchu Proroctwa; jest on użyteczny dziś, jak i do powrotu Chrystusa.

IDŹ NAPRZÓD

Wierzący Bożego Kościoła Ostatków, Bóg mówi nam, kiedy zbliżamy się do końca czasów, „idź naprzód”. Idź naprzód w wywyższaniu Chrystusa i głoszeniu Bożej łaski; idź naprzód w przekazywaniu trójanielskiego poselstwa; idź naprzód w orędowaniu za odrodzeniem i reformacją; idź naprzód w podążaniu za Biblią taką, jaką czytasz; idź naprzód w czytaniu i poleganiu na radach Ducha Proroctwa; idź naprzód w głoszeniu światu dobrej nowiny o zbawieniu i bliskim przyjściu Jezusa Chrystusa.

Łaska Boża skłania ludzi na całym świecie do tego, aby „szli naprzód.” Musimy cały czas trzymać wysoko sztandar publicznych ewangelizacji. Głoszenie Bożej łaski oraz trójanielskiego poselstwa zmienia ludzi wszędzie. Duch Święty działa na serca tych, którzy słyszą drogocenne przesłanie o powtórnym przyjściu przez głoszenie... twoje głoszenie łaski Bożej. Musimy zintegrować ewangelizację z każdym aspektem naszego życia tak, jak stało się to już w wielu miejscach, włączając w to Wydział Południowoamerykański, gdzie „zintegrowana ewangelizacja” jest po prostu stylem życia.

Pewien przykład takiego stylu życia pochodzi z wydziału Euroazjatyckiego. Kilka lat temu, Wasyl był policjantem w Mołdawi [dzisiejsza Moldova – dop. tłum.]. Przyjął prawdy Biblii oraz drogocenne poselstwo o powtórnym przyjściu Jezusa Chrystusa, a potem wyraził chęć przyłączenia się przez chrzest do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Kiedy powiedział rodzinie o swojej nowo poznanej wierze, ojciec i matka wyparli się go, brat nie chciał się więcej do niego odzywać, a jego żona Galina powiedziała, że się z nim rozwiedzie, natomiast w pracy komendant policji zapowiedział mu, że nigdy nie da mu wolnych sobót.

Wasyl z ciężkim sercem przedstawił tę sprawę Bogu, modląc się, by dał mu bezpośrednią odpowiedź na modlitwę w taki sposób, aby jego Biblia otworzyła się na właściwym wersecie. Co miał teraz zrobić? Otworzył Biblię i dzięki łasce Bożej, jego wzrok padł na Ewangelię Mateusza, a tam wersety 10,35-38, gdzie Jezus wyjaśnia, że rodzina może stać się naszym wrogiem i mówi, że jeżeli ktoś miłuje ojca lub matkę bardziej niż Jego, nie jest Go godzien. Wasyl czuł, że musi usłuchać nakazu Chrystusa, by wziąć na siebie Jego krzyż i podążać za nim.

Wasyl podziękował Bogu. Podjął decyzję oraz został ochrzczony w obrządku Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Kiedy powiedział swoje żonie, że został ochrzczony, ta odpowiedziała mu, że ma już gotowe dokumenty rozwodowe. Wasyl nie zdenerwował się, zamiast tego powiedział jej, że ją kocha.

Mając głębokie przekonanie, że rodzina Wasyla ją wesprze, Galina udała się z nim do jego rodziny, aby przekazać im wiadomość na temat jego chrztu. Jednakże ku jej zaskoczeniu, rodzice Wasyla oraz jego brat, zaakceptowali jego decyzję bez żadnych sprzeciwów.

Następnie Wasyl udał się do swojego komendanta, aby wręczyć mu rezygnację, tłumacząc to tym, że został już ochrzczony. Komendant zadał mu pytanie: „Co to jest? Weź tydzień wolnego, abyś mógł to wszystko przemyśleć.” Po tygodniu, Wasyl wrócił i znowu wręczył mu rezygnację. Zamiast ją przyjąć, komendant dał Wasylowi awans, by nie miał żadnych konfliktów z zachowywaniem soboty.

W tym czasie Galina, żona Wasyla, miała poważny problem w pracy, gdzie była kasjerką. Suma utargu z całego dnia nie zgadzała się, a jej pracodawca zażądał od niej zwrotu brakującej kwoty. W desperacji poprosiła, aby Wasyl modlił się, a on zaproponował jej wspólną modlitwę w intencji tego problemu. Następnego dnia Galina znalazła błąd w rachunkach na dokładnie taką sumę pieniędzy, jakiej brakowało. Wasyl zaproponował jej, aby oddała serce Bogu w odpowiedzi na wysłuchaną modlitwę, ale odmówiła.

W tym czasie okazało się, że matka Galiny ma nowotwór. Wasyl i Galina odwiedzili ją i modlili się w jej intencji. Dzięki Bożej interwencji została uzdrowiona! Serce Galiny otworzyło się i została ochrzczona w Kościele Adwentystów Dnia Siódmego. Jest mi miło poinformować was, że Wasyl Garascuic jest teraz skarbnikiem Kościoła w Mołdawii i dzięki łasce Bożej jest tu z żoną wśród nas. Czy możecie wstać na chwilę? Chwała Panu za zbawienną moc Jego łaski!

Moi bracia i siostry zebrani dzisiaj w Georgia Dome oraz na całym świecie, przez moc Ducha Świętego głosicie łaskę Bożą oraz trójanielskie poselstwo. Jesteśmy cudownie różnorodnym Kościołem, mimo to zjednoczonym w Chrystusie i przekazywaniu jakże bezcennego poselstwa Biblii. Jesteśmy międzynarodową rodziną w każdym zakątku świata, zwiastując Bożą łaskę, idąc naprzód, zjednoczeni przez Ducha Świętego oraz nasze podstawowe zasady wiary.
Jakąż wspaniałą wieścią jest, że ruch adwentowy ma przekazywać poselstwo światu! Głosić poselstwo pierwszego, drugiego oraz trzeciego anioła, by prowadzić ludzi ponownie do prawdziwego i biblijnego uwielbiania Boga.

Cóż za Stwórca! Wybawiciel! Najwyższy Kapłan! Obrońca! Przyjaciel! Cóż za Bóg!

Jezus przyjdzie wkrótce!! Niedługo zobaczymy na wschodzie małą, czarną chmurę, wielkości około połowy ludzkiej dłoni. Będzie się powiększać i jaśnieć. Całe niebo będzie obecne pod koniec historii ziemi. Zobaczy Go każdy, w tym samym czasie, dzięki cudownej mocy nieba. I wśród milionów aniołów przybędzie Ten, na którego czekaliśmy... tym razem nie upokorzony Baranek, nie Najwyższy Kapłan, ale Król Królów oraz Pan Panów, Jezus Chrystus, nasz Wybawiciel! Spojrzymy w górę i powiemy: „To jest Ten, na którego czekaliśmy.” Chrystus popatrzy w dół i powie: „Dobrze, sługo dobry i wierny!... Wejdź do radości Pana swego”, a my wzniesiemy się w górę, aby przywitać Pana w powietrzu, aby pójść z Nim do domu, aby być z Nim na zawsze... wspaniałe zakończenie naszej adwentowej pielgrzymki!

Jeżeli Bóg swoją wspaniałą miłością oraz planem zbawienia – Jego triumfującą łaską – dotknął twego serca i chciałbyś odnowić z Nim swoje przymierze oraz z posłannictwem Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, kiedy będziesz wracał do domu, aby głosić Jego łaskę, jeżeli chcesz prosić o odnowę oraz reformację w twoim życiu oraz życiu Kościoła, jeżeli chcesz obecności Ducha Świętego oraz późnego deszczu kiedy głosisz Bożą łaskę, jeżeli chcesz innym mówić o trójanielskim poselstwie oraz chcesz oddać swoje życie oraz osobiste głoszenie w ręce naszego Wszechmocnego Wybawcy, Najwyższego Kapłana oraz Przychodzącego Króla, aby stanąć na sądzie dzięki Jego przelanej krwi, zasługom, dobroci oraz łasce... Jeżeli chcesz w pokorze prosić Pana, aby przejął kontrolę nad twoim życiem i pomógł ci przekazywać innym łaskę Bożą w tych ostatnich dniach historii ziemi, czy mógłbyś w ciszy wstać z miejsca i stojąc wyrazić w ten sposób twoje oddanie się Jemu?

Zapraszam do zaakceptowania cudownej Chrystusowej łaski w waszym życiu, do odnowienia waszego z Nim przymierza w tym wielkim ruchu adwentowym, do głoszenia Bożej łaski i zaproszenia Pana, aby pomógł temu Kościołowi iść na przód. Zanim zaśpiewamy naszą pieśń przewodnią, a potem wysłuchamy błogosławieństwa, szukajmy teraz razem Boga w modlitwie... Zapraszam, abyście stojąc zwrócili się do osoby będącej obok was lub za wami... i z całego serca, pokornie modlili się... prosili Pana o odrodzeni i reformację, aby Duch Święty mógł prowadzić Boży lud ostatków, kiedy idziemy naprzód głosząc Bożą łaskę oraz trójanielskie poselstwo. Proszę, pomódlmy się razem.

(Wilson kończy krótką modlitwą oraz daje trochę czasu, aby zgromadzeni mogli razem się pomodlić a następnie zwraca się do zgromadzenia z prośbą, aby stojąc zaśpiewało pieśń przewodnią sesji Generalnej Konferencji).